Καθώς θεριεύουν οι σκιές των εκλογών, οι άλλες εικόνες –εκείνες που γέννησε ο Γενάρης– χαμηλώνουν, οι χιλιάδες στους δρόμους και οι ολόφωτες πλατείες περνούν στο περιθώριο.
Η συγκυρία τις απωθεί στο παρελθόν, σαν από εκδίκηση, γιατί νικούσαν οι “από κάτω” κατά κράτος. Και να τώρα οι κόπιες ξαναβγαίνουν, ριμέικ σενάρια και πρωταγωνιστές χλωμοί, ίδιοι και απαράλλαχτοι. Γόνοι γνωστών οικογενειών, γονίδια ίδιας πολιτικής.
“Τα ίδια και τα ίδια θα μου πείτε”, κατα πως θα γραφε και ο ποιητής. Κι όμως, αλλάζουν τα πράγματα. Στο βάθος του κοινωνικού ωκεανού συντελούνται διεργασίες, έτσι που εκείνοι που πήραν αποφάσεις στέρεες θα μπορούν να πουν:
«Κάτω από το Πλακόστρωτο υπάρχει παραλία».
Πίσω από τα σύννεφα των χρηματιστηρίων και των τεχνικών της εξουσίας, ένας ολόκληρος κόσμος μοχθεί, εργάζεται, αγωνιά και αγωνίζεται. Το αν θα πλαισιώσει εκλογικά και πάλι τους πολιτικούς ιπποπόταμους είναι ένα σοβαρό θέμα· όσο δεν φωτίζεται με αστραπές το στερέωμα, όσο ο λόγος της αντίστασης δεν σπέρνεται πλατειά και βαθειά, τόσο οι “γόνοι” και πάλι θα προκαλούν.
Στη γειτονική Γαλλία ο λαός του δημοψηφίσματος του OXI, ίσως ο πιο πολιτικός λαός στην Ευρώπη, επέλεξε να ψηφίσει τα ξόρκια του φόβου και η αριστερά παραδόθηκε στις εκλογές
και στις συμπληγάδες των διλημμάτων.
Στην ανατολική γειτονιά μας οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, κεμαλιστές και ισλαμιστές, χορεύουν “Δερβίσικα” πάνω στο σώμα ενός τυραννισμένου λαού, ενώ πιο πέρα η Μέση Ανατολή καίγεται, είτε σαν φλεγόμενη βάτος στο Ιράκ, είτε σαν εμφύλιος σπαραγμός στην Παλαιστίνη.
Όσο ο λαός πορεύεται σώμα δίχως κεφάλι, τόσο οι αγωνιστές θα γίνονται μάρτυρες
και οι ατομικές θυσίες ολοκαύτωμα.
Στα καθ’ ημάς, πάλι, το σκάνδαλο του ΤΕΑΔΥ και των υπολοίπων ταμείων, το οποίο, ο άλλος ένοχος, το ΠΑΣOK θα το διατηρήσει ως άλλοθι μέχρι τις εκλογές, αντί να γίνει σημαία των καταφρονεμένων εργαζόμενων και συνταξιούχων γίνεται αντικείμενο τεχνοκρατικής ανάλυσης, με τους αντιπροσώπους των πάσης φύσεως καθεστωτικών παρατάξεων, που ψηφίζουν “χρηματιστήριο” για χρόνια, να κρατούν αιδήμονα σιωπή.
Και όμως όλοι τους έβλαψαν τη Συρία! Όλοι τους...
Και δίπλα, το εκπαιδευτικό κίνημα, ο κόσμος ο μικρός ο μέγας, πορεύεται προς τα συνέδρια των μεγαλυτέρων συνδικάτων της χώρας μας, των OΛΜΕ/ΔOΕ, με περισσότερη αυτοπεποίθηση, αλλά και κάτω από τη σκιά των κρίσεων στελεχών της εκπαίδευσης που κρατούν σε ομηρία χιλιάδες “ελπίδες”.
Κι όμως, το θέμα θα ήταν απλούστερο αν ψηφίζαμε όπως ακριβώς αγωνιζόμαστε. Αν ψηφίζαμε απελευθερωμένοι από τις αλυσίδες της κυρίαρχης πολιτικής, που είναι κυρίαρχη επειδή ακριβώς οι κυριαρχούμενοι την αποδέχονται.
Σ’ αυτά τα συνέδρια, που θα ορίσουν και θα καθορίσουν σ’ ένα βαθμό την επόμενη διετία, οφείλουμε όλοι εμείς, «που δε βολευόμαστε με λιγότερο ουρανό», να πούμε τα αυτονόητα.
Να εργαστούμε για συνδικάτα των εργαζομένων.
Να στηρίξουμε την πανεκπαιδευτική ενότητα με κάθε τρόπο, πολιτικοσυνδικαλιστικό
και οργανωτικό.
Να αποτιμήσουμε τα έργα και τα λάθη μας με σοβαρότητα και ευθύνη.
Δεν αρμόζει ούτε η παραίτηση, ούτε η άσκοπη μεμψιμοιρία.
Να πως ο Μπρεχτ αποτιμά το ρόλο των αισθημάτων:
«O κύριος Κόυνερ είχε πάει με το γιο του στην εξοχή.
Ένα πρωί τον βρήκε να κλαίει σε μια γωνία του κήπου.
Τον ρώτησε τι πρόβλημα είχε, το άκουσε και προχώρησε. Επιστρέφοντας, όμως, βρήκε το μικρό να κλαίει ακόμα, και τότε τον φώναξε και του είπε: «Τι αξία έχει να κλαις, αφού με τόσο αέρα δε θα σ’ ακούσει κανείς;»
O μικρός σταμάτησε, κατάλαβε τη λογική του πράγματος και έπαψε να κλαίει».
Ας μεταφέρουμε καταμεσής του θέρους το μήνυμα του καυτού χειμώνα
και ας κρατήσουμε τις φωτιές στις πλάστρες.
