Να εργαστούμε για συνδικάτα των εργαζομένων.

Να στηρίξουμε την πανεκπαιδευτική ενότητα με κάθε τρόπο, πολιτικοσυνδικαλιστικό και οργανωτικό.
Να αποτιμήσουμε τα έργα και τα λάθη μας με σοβαρότητα και ευθύνη.

Δεν αρμόζει ούτε η παραίτηση, ούτε η άσκοπη μεμψιμοιρία.

«O κύριος Κόυνερ είχε πάει με το γιο του στην εξοχή.

Ένα πρωί τον βρήκε να κλαίει σε μια γωνία του κήπου.

Τον ρώτησε τι πρόβλημα είχε, το άκουσε και προχώρησε. Επιστρέφοντας, όμως, βρήκε το μικρό να κλαίει ακόμα, και τότε τον φώναξε και του είπε: «Τι αξία έχει να κλαις, αφού με τόσο αέρα δε θα σ’ ακούσει κανείς;»

O μικρός σταμάτησε, κατάλαβε τη λογική του πράγματος και έπαψε να κλαίει».

Ας μεταφέρουμε καταμεσής του θέρους το μήνυμα του καυτού χειμώνα και ας κρατήσουμε τις φωτιές στις πλάστρες.