Η απεργία των δασκάλων – νηπιαγωγών δεν είναι κεραυνός εν αιθρία! Αποτελεί ώριμο τέκνο της ανάγκης και της οργής, δίκαιη απάντηση στη χρόνια λιτότητα και την κοροϊδία μιας υπουργού που πετάει κατάμουτρα «17 ευρώ σε δόσεις», την ώρα που τα λαμόγια της οικονομίας και οι κουμπάροι της πολιτικής κολυμπούν στα δις.

    Οι μάσκες έπεσαν! Το φτηνό, πειθαρχημένο και ευέλικτο σχολείο της αγοράς χρειάζεται φτηνό, υποταγμένο και δουλοπρεπές δυναμικό, η κυβέρνηση αγοράζει φρεγάτες και πολεμικό υλικό, τα κέρδη των βιομηχάνων και των τραπεζιτών εκτινάσσονται στα ύψη και τα «καρτέλ» της τάχα «ελεύθερης» οικονομίας κλέβουν το ψωμί από το τραπέζι των φτωχών, των ανέργων, των εργαζόμενων. Αυτό είναι το σύστημά τους, το οποίο απρόσκοπτα, ενιαία και αδιαίρετα υπηρετούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με ιδέες και πρακτικές, οι οποίες στο σχολείο συμπυκνώνονται στα ευαγγέλια της αγοράς:

·         Διχασμένο Λύκειο και ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ για φτηνή κατάρτιση που απογειώνουν όλους τους κάθετους και οριζόντιους διαχωρισμούς και αναπαράγουν τις κοινωνικές ανισότητες.   

·         Βάση του 10 για έξωση των φτωχών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση

·         Οικονομική ασφυξία των σχολείων και των εκπαιδευτικών

·        Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα για την ολοκληρωτική παράδοση των υπολειμμάτων του κοινωνικού τομέα στα «σκυλιά της αγοράς».

·         Νέο νόμο για τα ΑΕΙ – ΤΕΙ σύμφωνο με τα κελεύσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Μπολόνια.

·         Αναπροσαρμογή των βιβλίων και των αναλυτικών προγραμμάτων με στόχο την παροχή κατακερματισμένης, ασπόνδυλης πληροφορίας και των ιδεών της επιχειρηματικότητας – ατομικότητας στη νέα γενιά.

    Από κοντά οι αντιδημοκρατικές – κατασταλτικές απαγορεύσεις, η χρήση βίας και χημικών σε κάθε διαδήλωση, την ώρα που το κράτος αναβαθμίζει οικονομικά και θεσμικά τους πραίτορές του. Το σύστημα χρειάζεται χωροφύλακες, αγροφύλακες, ανθρωποφύλακες και όχι δασκάλους και καθηγητές. Η κοινωνική παρακμή σε πλήρη ανάπτυξη!

    Σε αυτόν το μεγάλο αγώνα η ηγεσία της ΔΑΚΕ στην ΟΛΜΕ σαν εφιάλτης αποχώρησε νωρίς, δίνοντας χέρι βοήθειας στην κυβέρνηση και το ΥΠ.Ε.Π.Θ. Η παράταξη της ΠΑΣΚ, διχασμένο σώμα, συνηθισμένη στην πολιτική των μηχανισμών και των παραταξιακών λογαριασμών, δέσμια του εκσυγχρονισμού και των απίστευτων νεοφιλελεύθερων ηλιθιοτήτων που εκστομίζει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, υποσκάπτει το ενιαίο μέτωπο δράσης, έχοντας εθίσει την κομματική–παραταξιακή βάση στη λογική της απεργοσπασίας και της αποδοχής των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων. Η ΕΣΑΚ–ΔΕΕ–ΠΑΜΕ, βρίσκεται αλλού! Όταν δεν ασχολείται με τις δημοτικές εκλογές, ανακαλύπτει πως τα πλαίσια δεν τη χωράνε, όταν ο αγώνας κορυφώνεται, εφευρίσκει την ανάγκη συμπόρευσης με το ΠΑΜΕ, όταν οι απεργοί διαδηλώνουν, αναζητά μια άλλη πλατεία, για να διαχωριστεί με τεχνητό τρόπο. Ο χώρος της Αγωνιστικής Συνεργασίας, χτυπημένος από την ηττοπάθεια και δέσμιος της λογικής του παρακολουθητικού συνδικαλισμού, αδυνατεί στην πράξη να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός αγωνιστικού προγράμματος δράσης.

    Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

    Οι μέρες του ’97, το φάντασμα της πολυήμερης απεργίας των οκτώ (8) εβδομάδων πλανιέται πάνω από την πόλη, το μήνυμα βγήκε έξω από τις πύλες των σχολείων και η Μαριέττα Γιαννάκου μοιάζει όλο και πιο πολύ στον Αρσένη.

    Η πολιτική συκοφάντηση των απεργών, οι θεωρίες του ψευτοδιαλόγου και ο εμπαιγμός ξεδιπλώνονται σα χιλιοπαιγμένο έργο. Μόνο που τώρα βρίσκει λιγότερους θεατές, γιατί ο κόσμος της εργασίας βιώνει στο πετσί του τη φτώχεια, την ανεργία και την εγκατάλειψη. Λιγοστεύουν οι χειροκροτητές, τα πληρωμένα πενάκια και τα παπαγαλάκια των μικροφώνων. Η παρατεταμένη απεργία των δασκάλων καλύπτει το κενό των συμβιβασμένων ηγεσιών στο συνδικαλιστικό κίνημα, των ξεψυχισμένων ξεχωριστών εκδηλώσεων «τύπου  ΠΑΜΕ» και αποτελεί τη μόνη έμπρακτη κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση, οδηγό για τα συνδικάτα λίγο πριν την κατάθεση του προϋπολογισμού.

    Χρειάζεται, όμως, να βαδίσουμε μαζί! Τινάζοντας ο κλάδος από πάνω του την αρχαία σκουριά της παραίτησης και της αδράνειας, τις χρόνιες αγκυλώσεις των χωριστών δρόμων και τις παραταξιακές σκοπιμότητες των καθεστωτικών δυνάμεων και όσων αντικειμενικά συμπλέουν μ’ αυτές.

    Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

    Είναι η ώρα να πάρουμε την υπόθεση στα δικά μας τα χέρια! Με τις δοκιμασμένες αρχές των γενικών συνελεύσεων, των επιτροπών αγώνα, της διακλαδικής ενότητας και της αγωνιστικής συνεννόησης ανάμεσα σε όλα τα μαχόμενα κομμάτια της εκπαίδευσης.

    Γι’ αυτόν το λόγο επαναφέραμε στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ την Τρίτη 26/09/2006 το ελάχιστο αναγκαίο πρόγραμμα δράσης:

·         Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ την Πέμπτη και την Παρασκευή 28 και 29/09. Να επιδιωχθεί, όπου είναι δυνατόν, να γίνουν κοινές Γ.Σ. με τους απεργούς δασκάλους.

·         Γενική Συνέλευση Προέδρων το Σάββατο 30/09 για κήρυξη πενθήμερης απεργίας την πρώτη βδομάδα του Οκτώβρη με προοπτική την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων στο πλαίσιο του ενιαίου, παρατεταμένου, πανεκπαιδευτικού αγώνα.

    Εκτιμήσαμε πως αυτή η πρόταση αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική απάντηση όχι απλά για την εκδήλωση της συμπαράστασής μας στους απεργούς συναδέλφισσες και συναδέλφους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, μα για την αναγκαία συμπαράταξη–συμπόρευση των εργαζόμενων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στον αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής εισοδηματικής πολιτικής των μηδενικών αυξήσεων που υποθηκεύει το μέλλον μας, για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου, των μαθητών και των λειτουργών του.

    Η πρότασή μας, όμως, δε συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, μιας και υπερψηφίστηκε από τον εκπρόσωπο των Αγων. Παρεμβάσεων και την Αγων. Συνεργασία συγκεντρώνοντας 3 ψήφους. Η ΔΑΚΕ, σε ρόλο κυβερνητικού εκπροσώπου, όπως ήταν φυσικό, καταψήφισε κάθε πρόταση που περιείχε κινητοποιήσεις για τη σημερινή κρίσιμη φάση και προσχηματικά πρότεινε 48ωρη στις 30 και 31 Οκτωβρίου! Η άλλη καθεστωτική δύναμη, η παράταξη της ΠΑΣΚ επέμεινε μέχρι τέλους στην πρόταση για 48ωρη, ενώ η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ-ΠΑΜΕ, κάτω από την πίεση των πραγμάτων αναγκάστηκε να αποσυνδέσει το πρόγραμμα δράσης από το περίφημο διεκδικητικό της πλαίσιο εμμένοντας στην πρόταση της για 3ήμερη απεργία, χωρίς να δεσμεύεται για την προοπτική και συνέχιση των κινητοποιήσεων.

    Μπροστά στην πιθανότητα να μην υπάρξει καμία εισήγηση της Ομοσπονδίας που να περιλαμβάνει το άνοιγμα των διαδικασιών βάσης κι ένα ελάχιστο πρόγραμμα αγωνιστικών κινητοποιήσεων του κλάδου, στη δεύτερη ψηφοφορία δώσαμε ψήφο ανοχής στην πρόταση για 48ωρη απεργία τη Δευτέρα και Τρίτη (02/10-03/10) με νέες Γ.Σ. των ΕΛΜΕ και Γ.Σ. Προέδρων το Σάββατο 07/10 για την εκτίμηση της πορείας και την παραπέρα κλιμάκωση της πάλης. Αυτό το κάναμε με αίσθημα ευθύνης, παρόλο που εκτιμούσαμε κι εκτιμούμε πως η πρόταση για 48ωρη απεργία δεν συγκρούεται αποφασιστικά με την κυβερνητική αδιαλλαξία και τον αυταρχισμό, είναι αναντίστοιχη με τις διαθέσεις της βάσης, όπως φανερώθηκαν ανάγλυφα και από την πρωτοφανή συμμετοχή των εκπαιδευτικών, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Τετάρτης 27/09, που ξεπέρασε κάθε προσδοκία, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες.

    Έπειτα και από το μεγαλειώδες συλλαλητήριο της Τετάρτης καλούμε τα σχήματα των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων Δ.Ε. σε όλη την Ελλάδα, την εκπαιδευτική αριστερά στο σύνολό της, κάθε τίμιο συνάδελφο και συναδέλφισσα που θέλει να ζει με αξιοπρέπεια μόνο από το μισθό του/της, εργαζόμενοι σε ένα Δημόσιο Δωρεάν 12χρονο σχολείο, να συμμετέχουν ενεργητικά στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ υπερψηφίζοντας την πρόταση των Αγων. Παρεμβάσεων για 5νθήμερη απεργία με προοπτική και κλιμάκωση. Αν αυτή η πρόταση δε συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία, καλούμε τις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ να στηρίξουν την επικρατέστερη αγωνιστική πρόταση που προτείνεται στην εισήγηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ για 48ωρη απεργία, ώστε σύσσωμος ο κλάδος να ορθώσει το ανάστημα του στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και τις προκλήσεις της κυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση επαναφέρουμε την πρόταση μας για πενθήμερη απεργία στις νέες Γ.Σ. των ΕΛΜΕ την επόμενη βδομάδα.

    Σε αυτήν την κατεύθυνση:

·         Καλούμε τη ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – Φοιτητικούς Συλλόγους – Ομοσπονδίες να προκηρύξουν πανεργατική – πανελλαδική απεργία για τις 5 του Οκτώβρη, παγκόσμια μέρα των εκπαιδευτικών με συλλαλητήρια σε όλες τις πόλεις.

·         Οργανώνουμε Κοινές απεργιακές εξορμήσεις δασκάλων – καθηγητών σε σχολεία, χώρους εργασίας, γειτονιές.

·         Καλούμε τις εργατικές και δημοσιοϋπαλληλικές ομοσπονδίες για οικονομική στήριξη των απεργών.

·         Απαιτούμε να υπάρξει κοινή διακήρυξη των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών με αιτήματα:

Όλοι και όλες στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ και την απεργία

Τη νίκη τη φέρνει μόνο ο αγώνας!