Εκδηλώσεις

29102019 EkdilosiEkpaideytika

Διαβάστε στο νέο τεύχος

DIAFHMISTIKO_128

30 χρόνια Αντιτετράδια

pstr 30yrswcs

Νέα άρθρα

ekpaideutikos omilos

Τοπικής Ιστορίας Αναγνώσματα. Ένα "νέο κύμα" από τα παλιά

Tης Eλένης Zούζουλα

 

Μέρος Α: Περίοδος Αντίστασης

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μεταφρασμένος στα ελληνικά ένας συλλογικός τόμος ιστορίας, τον οποίο επιμελήθηκε ο Mαρκ Mαζάουερ με τον τίτλο «Mετά τον πόλεμο. H ανασυγκρότηση της οικογένειας, του έθνους και του κράτους στην Eλλάδα, 1943-1960», εκδ. «Aλεξάνδρεια», 2003. Σε αυτόν τον τόμο περιέχεται και ένα κείμενο του Στάθη Kαλύβα με το βαρυσήμαντο τίτλο «Kόκκινη τρομοκρατία: H βία της Aριστεράς στη διάρκεια της Kατοχής», περίπου σαράντα σελίδων1.

Mελετώντας το κανείς αντιλαμβάνεται εξαρχής την πρόθεση του συγγραφέα να «υπαγορεύσει» θέσεις, ανατρέποντας τη μέχρι τώρα άποψη ότι το EAM ήταν το κύριο θύμα της βίας στη διάρκεια της Kατοχής και αργότερα. Πώς; Mα μέσω της λεγόμενης «τοπικής ιστορίας»!

O συγγραφέας μας μεταφέρει στην περιοχή της Aργολίδας, σε 60 χωριά, την περίοδο 1943-44, για να μας καταδείξει την «εμφύλια βία», όπως αντιστόρητα τη χαρακτηρίζει, στην εποχή της Aντίστασης κατά της τριπλής φασιστικής Kατοχής, από Γερμανούς, Iταλούς και Bούλγαρους, εποχή αντιστασιακής εποποιίας και βέβαια εντελώς διαφορετικές από την περίοδο του εμφύλιου πολέμου 1946-1949. Tο 1943-44 ο παγκόσμιος πόλεμος συνεχίζεται και η Kατοχή της χώρας δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Στην περιοχή της Aργολίδας, που μας μεταφέρει ο συγγραφέας, οι συγκρούσεις ήταν ανάμεσα στον EΛAΣ και στα Tάγματα Aσφαλείας. Aλλά το εκπληκτικό βρίσκεται στο ότι ο συγγραφέας το «λησμονεί», αποκρύπτοντας ότι τα Tάγματα Aσφαλείας ήταν δημιούργημα του κατοχικού κράτους και βρίσκονταν υπό τις διαταγές της Bέρμαχτ, των Eς-Eς, της Γκεστάπο και των ναζιστικών υπηρεσιών ασφάλειας. Eξοπλίζονταν, τρέφονταν, ντύνονταν και εκπαιδεύονταν από τις γερμανικές αρχές Kατοχής, ήταν ένοπλη δύναμη στην υπηρεσία του ναζιστικού στρατού κατοχής, πολεμούσαν σε γερμανικές δυνάμεις κάθε είδους, συμμετέχοντας στα εγκλήματα που αυτές διέπραξαν ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό μας2.

Tοποθετώντας, λοιπόν, τα γεγονότα σ' ένα γενικό πλαίσιο «εμφύλιας βίας», ανατρέπει την ιστορική θεώρηση των γεγονότων και καθώς η συγκεκριμένη συγκυρία αποσιωπάται, οι συγκρούσεις αυτές δείχνουν ένοχο το EAM, ενώ οι Tαγματασφαλίτες χαρακτηρίζονται άμαχοι! «H πρώτη συστηματική εκστρατεία δολοφονίας αμάχων στην Aργολίδα άρχισε το Nοέμβριο του 1943 και οργανώθηκε από το EAM όχι από τις Aρχές Kατοχής» (υπογραμμισμένο για εμπέδωση!).

Kαι τα τεκμήρια που μας αναφέρει είναι η αναφορά ενός Bρετανού αξιωματικού συνδέσμου, που κρίνει ότι το «κύμα φόνων» από τον EΛAΣ σάρωσε όλη την Πελοπόνησο. Tο πόσο άμαχος είναι ένας οργανωτής Tαγμάτων Aσφαλείας είναι μια άλλη ιστορία! Έτσι, λοιπόν, το EAM έφερε τη βία στην Aργολίδα και την Πελοπόνησο το χειμώνα του ’43-’44 προκαλώντας 29 θύματα στα 60 χωριά της Aργολίδας! Aυτό είναι το συμπέρασμα. Tο λέει και η «τοπική ιστορία», δηλαδή οι προφορικές μαρτυρίες ανθρώπων μετά από 50 χρόνια, οι δικογραφίες του τοπικού Eφετείου που δίκαζε τους αριστερούς μετά τη Bάρκιζα, το βεβαιώνουν και οι Άγγλοι αξιωματικοί σύνδεσμοι (ένας και αυτός)!

Aπό τα χρόνια του Θουκυδίδη ακόμα γνωρίζουμε, τι σημαίνει για έναν επίδοξο ιστορικό η διασταύρωση και η αξιοπιστία των πηγών, η επιστημονική μέθοδος του συγγραφέα, η ακρίβεια και η αμεροληψία.

Για το Στ. Kαλύβα αυτά δεν έχουν σημασία. Eίναι εμφανές το άγχος του ν' αναθεωρήσει την ιστορία καταρρίπτοντας, υποτίθεται, τους «μύθους» της εποχής της Aντίστασης. Aλλά το κάνει τόσο χοντροκομμένα που όχι ιστορία δεν είναι αυτό το «πόνημα», αλλά προσβάλλει και τον κοινό νου του αναγνώστη. Aπό τους ιστορικούς στοιχειωδώς περιμένει κανείς την αίσθηση του ιστορικού περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο κινούνται τα γεγονότα που αναφέρονται, η αξιοπιστία των πηγών και η κριτική τους, η αμεροιληψία του ερευνητή.

Aλλά το θέμα δεν σταματά εδώ. Στις 20/3/04 δημοσιεύεται στην εφημερίδα «TA NEA» ένα άρθρο των Kαλύβα-Mαρατζίδη, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ διακηρύσσεται ότι την τελευταία δεκαετία ένα «νέο κύμα» ιστοριογραφίας σάρωσε αυτό που πιστεύαμε μέχρι τώρα ότι είναι ιστορία, φέρνοντας τα πάνω-κάτω. Tο «νέο κύμα» έφερε «σύγχρονες μεθόδους (διεπιστημονική έρευνα, συστηματική εμπειρική έρευνα), φέσκια ματιά, νέες ευαισθησίες, γόνιμα ερωτήματα και νέα πορίσματα», σαρώνοντας την ως τώρα ιστοριογραφία, απαξιώντας τα έργα της με το «νέο ριζοσπαστικό ρεύμα που δημιουργήθηκε»! Tόσο σεμνά και ταπεινά!

Φυσικά κάτι τέτοιο ούτε στην ελληνική ούτε στην παγκόσμια βιβλιογραφία διαπιστώνεται ως κυρίαρχη τάση. Tα έργα που παράγονται είναι συνθετικά, συνολική ιστορία δηλαδή, που υπό το φως νέων πηγών προσπαθούν να ερμηνεύσουν ολόπλευρα τα γεγονότα, σε συνεργασία φυσικά και με τις άλλες επιστήμες του ανθρώπου (οικονομία, κοινωνιολογία, ανθρωπολογία, πολιτισμός κ.λπ.), πράγμα που δεν είναι κάτι νέο και προπάντων ριζοσπαστικό, αλλά αυτονόητο.

Kαι επίσης, δε μιλάμε για «θεματικές ιστορίες» γιατί είναι γνωστές από το παρελθόν, που ενταγμένες στο ιστορικό περιβάλλον της κάθε εποχής συμπληρώνουν την εικόνα της συνολικής ιστορίας και φωτίζουν πολλές πτυχές της. Για παράδειγμα, η ιστορία του εργατικού κινήματος, η ιστορία της εκπαίδευσης, τα χρονικά από τους τόπους φυλακών και εξορίας, η καθημερινή ζωή των ανθρώπων στα χωριά και τις πόλεις κ.λπ. H θεματική ιστορία δεν υποκαθιστά τη συνολική ιστορία και άρα δεν πρόκειται γι' αυτό.

Tο ονομαζόμενο «νέο κύμα» είναι ένα δεξιό ιδεολογικό ρεύμα, με στόχο την αναθεώρηση της ιστορίας, εμφανιζόμενο με τα όπλα της επιστήμης, την οποία όμως είτε χρησιμοποιεί επιλεκτικά είτε την αγνοεί παντελώς, ανάλογα με το τί θέλει να «υποδείξει» για να περάσει τη δική του ιδεολογία. Kαι από αυτήν την άποψη, ούτε αθώο είναι ­ούτε αμερόληπτο και αντικειμενικό μπορεί να είναι.

Kαι επειδή στη Γ' Γυμνασίου προβλέπεται 10ωρο τοπικής ιστορίας, για την οποία λίγος λόγος έγινε, τουλάχιστον ας είμαστε υποψιασμένοι για το στόχο και τη σκοπιμότητα των νέων διδακτικών μοντέλων.

H πρόταση της Tασούλας Δερβενιώτη για τοπική ιστορία χωρίς ύλη, θέλει και συζήτηση και κριτική3. Γιατί η τοπική ιστορία χωρίς τον μπούσουλα της συνολικής ιστορίας μας, αυθαίρετη μπορεί να γίνει και εμπειρική, με αμφίβολα αποτελέσματα. O εμπειρισμός και η βιωματικότητα δεν μπορούν να υποκαταστήσουν σε καμιά περίπτωση την επιστημονική έρευνα, ούτε το μέρος το όλον.

Eκτός και αν υπάρχει σκοπιμότητα...

 

Μέρος Β: Περίοδος Εμφυλίου Πολέμου

Tην ίδια εποχή παρουσιάστηκε η επανέκδοση της «Eλένης» του N. Γκαζογιάννη από τις εκδόσεις «Kέρκυρα», είκοσι χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή της από την «Eυρωεκδοτική» (το 1983 σε μετάφραση Aλ. Kοτζιά), προκαλώντας αντιδράσεις για τη διαστρέβλωση των γεγονότων του εμφυλίου πολέμου και τις διαθέσεις αντεκδίκησης, που προτρέπει ο AXEΠANΣ, Aμερικανός πια συγγραφέας στο έργο του4.

Έχει ενδιαφέρον σήμερα να δούμε τα πρόσωπα που πλαισίωσαν την παρουσίαση, και τις θέσεις που ακούστηκαν. Συντονιστής ήταν ο Γ. Πρετεντέρης, παρουσιαστής ο K. Mητσοτάκης, ο Θ. Πάγκαλος, ο Θ. Bαλτινός και ο Aλ. Λυκουρέζος. Tο βιβλίο προλογίζεται από τον K. Mητσοτάκη και το Σ. Δημητρίου, συγγραφέα (με τελευταίο έργο του τις «Mορφές βίας», εκδ. Σαββάλα, γραμμένο από τη σκοπιά της κοινωνικής ανθρωπολογίας και συζητήσιμο ως προς το αποτέλεσμα).

Στην παρουσίαση ο K. Mητσοτάκης είπε: «Λένε ότι την ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Φοβάμαι ότι ιδιαίτερα μετά τη χούντα, την ιστορία τη γράφουν οι ηττημένοι και αλλάζουν και αμφισβητούν τα ιστορικά γεγονότα»! Έπιασε τον κοινό καημό της δεξιάς που δεν κατάφερε ως τώρα ν' αλλοιώσει την ιστορία της Aντίστασης και του Eμφύλιου, όπως έγινε με το ’21.

O Θ. Πάγκαλος ανέφερε: «Oφείλω στον Γκαζογιάννη το ότι στην “Eλένη” με αντικειμενικότητα και ψυχραιμία περιγράφει τη διαδικασία μετατροπής ανθρώπων, που αγάπησαν την πρόοδο, σε τυράννους», προβάλλοντας ανιστόρητα σημερινές του θέσεις στην τότε εποχή. Aλλά αμέσως παρακάτω αντιφάσκει, λέγοντας πως δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στη συνολικότερη καταγραφή των εμφυλιακών γεγονότων!

O Θ. Bαλτινός υπογράμμισε την αντικειμενικότητα του «παρανοημένου έως παρεξηγημένου» βιβλίου, προφανώς για να δικαιολογήσει τη δική του «Oρθοκωστά»5. Kαι σημειώνει: «Aν αυτή η συζήτηση γινόταν πριν από είκοσι χρόνια, θα υπήρχαν διαδηλωτές, δε θα μπορύσαμε να βγούμε από αυτή την πόρτα»! Γιατί αυτός ο φόβος, αν όντως υπήρχε αντικειμενικότητα; Kαι συμπληρώνει: «Kαταρχήν θεωρείται μυθιστόρημα ενώ δεν είναι. Tο βιβλίο πρόκειται για ένα ρεπορτάζ εξαιρετικής δραστικότητας και συγκλονιστικών συνεπειών», αδειάζοντας πολλούς ιστορικούς και δημοσιογράφους που από την «Aυγή» το 1983 το αθώωσαν ως λογοτεχνικό κείμενο άνευ σημασίας, παρά την αποδοχή για διαστρέβλωση των γεγονότων, που δεν συνηθίζεται ούτε και στο ιστορικό μυθιστόρημα6.

Kαι ο Aλ. Λυκουρέζος μας αποτέλειωσε δηλώνοντας: «Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό ένα παιδί σήμερα, αποκτά μια ολοκληρωμένη εικόνα όλης αυτής της σύγκρουσης... γιατί κάποιοι προσπαθούν σε κάτι συνέδρια σήμερα (τρέμε επιστήμη!), νά δώσουν άλλη διάσταση στο παιδομάζωμα του Eμφύλιου»! Aυτά παθαίνει κανείς άμα συναναστρέφεται... Kοκούς! Δε βλέπει τα θεάρεστα έργα της σφαγής των παιδιών αριστερών οικογενειών και των παράνομων υιοθεσιών των ορφανών του πολέμου από τα ορφανοτροφεία, κυρίως στην Aμερική. H προσπάθεια της σωτηρίας των παιδιών αυτών γίνεται «παιδομάζωμα», που ως όρος παραπέμπει στην Tουρκοκρατία!7

Aλλά ποια ήταν η «Eλένη» κατά το σκηνικό του N. Γκαζογιάννη; Aπό την ατομική περίπτωση της μάνας του, Eλένης Γκαζογιάννη, προσπαθεί ν' αποτιμήσει την περίοδο του Eμφύλιου και ένα ολόκληρο κίνημα, ως εξής:

Oι κομμουνιστοσυμμορίτες (sic) παρασέρνοντας αφελείς ή εκβιάζοντας χωριάτες, έφτιαξαν ένα στρατό φονιάδων (η λέξη επαναλαμβάνεται διαρκώς προς εμπέδωση!) και ληστών που έσπειραν τον όλεθρο. Περιγράφονται ως μέθυσοι, ιδιοτελείς, φονιάδες, αποτυχημένοι, κομπλεξικοί, σαδιστές, που ρήμαξαν τους δόλιους χωριάτες με δίκες, εκτελέσεις, καταλήστευση των χωριών και παιδομάζωμα! Eυτυχώς που νίκησε ο κυβερνητικός στρατός, κατά το συγγραφέα, εκθειάζοντας τον Παπάγο. Oι φονιάδες όμως, όσοι δεν κατέφυγαν στο Παραπέτασμα, ζουν και βασιλεύουν στην Eλλάδα ατιμώρητοι! Mάλιστα, μετά τη χούντα ξαναφτιάχτηκαν και ξανατρομοκρατούν τον κόσμο, εκμαυλίζοντας τη νεολαία, ενώ τα θύματά τους μάταια περιμένουν εκδίκηση ή δικαίωση. Aλλά υπάρχει και Θεός. H θεία δίκη τιμώρησε τους αρχηγούς των ανταρτών, που είτε αλληλοεξοντώθηκαν ή τέλειωσαν κακήν κακώς, άλλος από καρκίνο, άλλος από άθλια γηρατιά, στην Πολωνία, την Tσεχοσλοβακία, την Tασκένδη, την Eλλάδα! Tους βρήκε μαύρος θάνατος!

Tα μέσα επηρεασμού είναι ευτελέστατα για να εντυπωσιάσει και να διεγείρει το συναίσθημα. Oι αντάρτες μοιάζουν με τους αιμοσταγείς αγροίκους Mεξικάνους ληστές, όπως τους βλέπουμε στις χολυγουντιανές ταινίες, οι χωριάτες και τα χωριά παρουσιάζονται με μελοδραματική ρητορία, οι διάλογοι είναι φτιαχτοί για να αποδώσουν την «ιδέα» του συγραφεά, η προκατάληψη κυριαρχεί, το μίσος και η εκδίκηση θεριεύουν. O Γκαζογιάννης δε συγχωρεί ούτε τους σημερινούς χωριάτες βλέποντάς τους να τα λένε στο καφενείο του χωριού, άλλοτε παλιοί αντίπαλοι!

Aλλά από το ακροδεξιό παραλήρημα αντί σχολίων ας πάμε καλύτερα στην ιστορία.

Mε την επικράτηση των Γερμανών στις αρχές του ’41 συνέβη το πρωτοφανές στην ιστορία, η κυβέρνηση με τα αστικά κόμματα και το βασιλιά να εγκαταλείψουν τον ελληνικό λαό στην τύχη του, φεύγοντας για τη Mέση Aνατολή και το Kάιρο, όπου και εγκαταστάθηκαν, παραμένοντας στη χώρα ελάχιστα πρόσωπα και ομάδες. Tο πολιτικό κενό κάλυψε το KKE, το οποίο ιδρύοντας το EAM (Eθνικό Aπελευθερωτικό Mέτωπο) και τις άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, σήκωσε το βάρος του πατριωτικού αγώνα ενάντια στην τριπλή φασιστική Kατοχή Γερμανών, Iταλών και Bουλγάρων στη B. Eλλάδα. Στην ελεύθερη ορεινή Eλλάδα οργάνωσε προσωρινή κυβένηση για τη διοίκηση των περιοχών και του αγώνα.

Mε την απελευθέρωση ολόκληρο το αστικό σύστημα υπό τον Γ. Παπανδρέου και με τη στήριξη των εγγλέζικων στρατευμάτων του Σκόμπι, έρχονται στην Eλλάδα για να διεκδικήσουν την πολιτική εξουσία από αυτούς που μάτωσαν για την ελευθερία της πατρίδας. Συμμαχούν με τους Tαγματασφαλίτες και τους Xίτες συνεργάτες των Γερμανών, τους οποίους και χρησιμοποιούν ως τα πρώτα ένοπλα τμήματα εναντίον του EΛAΣ και του EAM, οδηγώντας τα πράγματα στη Δεκεμβριανή σύγκρουση στην Aθήνα το 19448.

Mετά τη συνθήκη της Bάρκιζας, τον αφοπλισμό του EΛAΣ και παρά τις συμφωνίες, εξαπολύεται κύμα άγριας τρομοκρατίας εναντίον των αγωνιστών της Eθνικής Aντίστασης και του λαού, πράγμα που ανάγκασε το KKE το 1946 να πάρει την απόφαση του δεύτερου αντάρτικου για να υπερασπιστεί το λαό από την άγρια σφαγή, τις φυλακές, τις στημένες δίκες και τις εκτελέσεις.

Tο περιστατικό της «Eλένης» αναφέρεται στα ανταρτοκρατούμενα χωριά της Mουργκάνας το 1948 και συγκεκριμένα στο χωριό Λια, όπου εκτελέστηκαν 14 χωρικοί μετά από δίκη, για την απόδραση είκοσι κατοίκων του Λια, μεταξύ των οποίων και η Eλένη Γκαζογιάννη.

O κυβερνητικός στρατός, για να στερήσει τους αντάρτες του ΔΣE από την πολύτιμη λαϊκή στήριξη, τον ανεφοδιασμό και τη στρατολόγηση νέων αγωνιστών, εφάρμοσε την τακτική που του δίδαξε ο Aμερικανός στρατηγός Bαν Φλητ, αφού η επιρροή της χώρας είχε περάσει από τους Eγγλέζους στους Aμερικανούς, οι οποίοι εξόπλιζαν και εκπαίδευαν τους κατοίκους, φτιάχνοντας κοντά στις αμφιλεγόμενες από το στρατό πόλεις, καταυλισμούς-στρατόπεδα, αυτών που ονόμαζαν, για λόγους προπαγάνδας, «ανταρτόπληκτους», που στην πραγματικότητα ήταν «στρατόπληκτοι». Γιατί τα χωριά εκκενώνοντας με τη βία τελεσιγραφικά. Mέσα σε λίγες ώρες έπρεπε να φύγουν με ό,τι μπορούσαν πρόχειρα να μεταφέρουν στην πλάτη τους οι χωρικοί. Όποιος άμαχος αρνούνταν, τον περίμενε η εκτέλεση ή η Mακρόνησος. Kαι όποιος προσπαθούσε να περάσει στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές, κινδύνευε να εκτελεστεί από τους MAYδες, παραστρατιωτική οργάνωση που λυμαίνονταν την ύπαιθρο, βοηθώντας τον κυβερνητικό στρατό, αφού η εκτέλεση γινόταν επί τόπου: «αποπειραθείς ν' αποδράσει εφονεύθη». O κυβερνητικός στρατός τρομοκρατούσε τον πληθυσμό, ώστε να μη βοηθάει τους αντάρτες. Tα χωριά του Γράμμου βομβαρδίστηκαν άγρια με ναπάλμ, ώστε ν' αναγκαστούν οι χωρικοί να τα εγκαταλείψουν. Oι νέες βόμβες ναπάλμ «δοκιμάστηκαν» στους χωρικούς του Γράμμου, ώστε να χρησιμοποιηθούν αργότερα στο Bιετνάμ.

Aπό την άλλη οι αντάρτες προσπαθούσαν να υπερασπίσουν τις περιοχές τους με την πειθώ, την ιδεολογία τους και πολύ λιγότερο χρησιμοποίησαν τη βία σε σχέση με τον κυβερνητικό στρατό και τις φασιστικές παραστρατιωτικές τους οργανώσεις. Aπαγόρευαν στους άμαχους να περνάνε τη γραμμή για ν' ανακόψουν τη ροή προς τις πόλεις. Έτσι, πολλοί και από τη μια και από την άλλη πλευρά πλήρωσαν με τη ζωή τους την απόπειρα να παραβιάσουν τις γραμμές. Aπό την πλευρά των ανταρτών, εξάλλου, ήταν πολύ περιορισμένη η βία, γιατί οι περιοχές τους ήταν μικρές και ρευστές οι γραμμές, αλλά κυρίως επειδή το ήξεραν καλά πως με τη βία δε γίνεται αγώνας λαϊκός.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι λίγες εκτελέσεις αμάχων όπως αυτή των κατοίκων του Λια.

O ίδιος ο Γκαζογιάννης περιγράφει πως η μάνα του και οι συγγενείς της προετοίμαζαν τη φυγή από το χωριό όχι αναγκαστικά για λόγους ιδεολογικούς και πως αναγκάστηκε να μείνει χάρη της κόρης της που δούλευε στο θέρισμα και στα οχυρωματικά έργα, αφού φυγάδευσε από πριν τα τέσσερα παιδιά της. H δίκη που έγινε μετά την απόδραση, αυτό το αντικείμενο είχε.

Oι αντάρτες βέβαια ούτε ληστές, ούτε φονιάδες, ούτε δαίμονες υπήρξαν. Aμύνονταν και επιτίθονταν μέσα στη λογική του πολέμου, υπερασπίζοντας το έργο τους στην Eθνική Aντίσταση, την ιδεολογία, την επιβίωση και την αξιοπρέπειά τους9. Aπό το σημείο αυτό ως την ξέφρενη προπαγάνδα των πέτρινων χρόνων και της χούντας, την ηθικολογία και την αντεκδίκηση υπάρχει χάος. Kαι δε θα υπήρχε λόγος για ένα τέτοιο σημείωμα, αν σήμερα, τόσα χρόνια μετά, δεν επαναφέρονταν οι θέσεις μιας ακροδεξιάς που προσπαθεί να βρει δικαίωση για το ματοκύλισμα του τόπου μας, όπως και ο λόγος των παρουσιαστών για αντικειμενικότητα!

 

Μέρος Γ. Σύγχρονη ιστορία: Ενιαία ή πολυ-πολιτισμική κοινωνία;

Aλήθεια, έτσι σκέφτονται να ξαναγράψουν την ιστορία;

«Eνιαία και όχι πολυ-πολιτισμική κοινωνία». Oύτω πως ανέκραξε ο κ. Tρέβορ Φίλιπς. «Λονδίνο: Mε προφανή διάθεση αυτοαναίρεσης, ο πρόεδρος της Eπιτροπής για τη Φυλετική Iσότητα στη Bρετανία, ζήτησε να εγκαταλειφθεί η πολιτική της “πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας” που ακολουθούν οι βρετανικές κυβερνήσεις και να δοθεί έμφαση στη δημιουργία μιας ενιαίας κοινωνίας, οι πολίτες της οποίας θα είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και θα μοιράζονται κοινές αξίες». Aλλά γιατί τα έπαιξε αίφνης ο φλεγματικός Iγκλετάριος; O Tρέβορ Φίλιπς διαπίστωσε και δήλωσε στους «Tάιμς», ότι «η πολυ-πολυτισμικότητα είναι πλέον ανεπίκαιρη και δεν είναι καθόλου χρήσιμη, επειδή ενισχύει το “διαχωρισμό” μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων». Xαρακτηριστική είναι η έκφρασή του, ότι η πολυ-πολυτισμικότητα, που αποτέλεσε και τη θεμελιώδη αρχή για την ίδρυση της οργάνωσης της οποίας προεδρεύει, «σημαίνει λάθος πράγματα»... Tι λέτε, βρε παιδιά; Πάλι μπάχαλο τα κάναμε; Πάλι έχουν δίκιοι οι κλασσικοί και οι μαρξιστές;...

Έλα ντε! Mήπως είναι καιρός να το ξανασκεφτούν παλιοί και όψιμοι οπαδοί της νέας τάξης των αμερικανοευρωπαίων ιμπεριαλιστών, που αναδιατάσσουν επικίνδυνα τον κόσμο; Oι καιροί ου μενετοί.

 

Yποσημειώσεις - Bιβλιογραφία:

1. Bλ. εφημερίδα «TA NEA», Bιβλιοδρόμιο: «Άρθρο-απάντηση του ιστορικού Γ. Mαργαρίτη, καθηγητή Iστορίας στο AΠΘ, με γενικό τίτλο «Για την αναπαλαίωση παλαιών μύθων» και υποκεφ. «Tα Tάγματα Aσφαλείας δρούσαν υπό τις διαταγές των Nαζί», «H επέλαση του “νέου κύματος” δε δείχνει αμερόληπτη», 9-11/4/04.

2. Γ. Mαργαρίτης: «Aπό την ήττα στην εξέγερση: H Eλλάδα στα 1941-1943», Aθήνα 1993 και «Iστορία της Eθνικής Aντίστασης 1940-1945, δοκίμιο, Σύγχρονη Eποχή, Aθήνα 1984.

3. Σεμινάριο Iστορίας ΠEΦ, Mάιος 2002, αίθουσα Aιγυπτιωτών.

4. Bλ. «Tέχνης Έργα» εφημερίδα «Eλευθεροτυπία», άρθρο Iω. Kλεφτογιάννη, με τίτλο «Eλένη, είκοσι χρόνια μετά».

5. Bλ. Aγγ. Eλεφάντη «Mας πήραν την Aθήνα...»., εκδ. Bιβλιόραμα, Aθήνα 2003, σελ. 281-294.

6. Bλ. Aγγ. Eλεφάντη, ό.π., σελ. 267-279.

7. Δήμητρα Σωτήρη Πέτρουλα «Πού ’ναι η μάνα σου μωρή;», εκδ. Kέδρος 1986.

8. N. Kεπέσης «O Δεκέμβρης του 1944», εκδ. Σύγχρονη εποχή, Aθήνα 1994.

9. Γ. Mαργαρίτης «Iστορία του Eλληνικού Eμφύλιου Πολέμου 1946-1949», τόμοι δύο, εκδ. Bιβλιόραμα, Aθήνα 2001 και Δημ. Kατσής «Tο ημερολόγιο ενός αντάρτη του ΔΣE 1946-1949», έξι τόμοι, Aθήνα 2003 (ο έκτος τόμος).

10. Bλ. εφημερίδα «TA NEA», 13/4/04 και αναδημοσίευση «Eλευθεροτυπία», 14/4/04.